ÖZLEDİM YAZMAYI VE SADECE KENDİM OLMAYI....

bU YIL DEHŞET GEÇTİ, Bİ SEL FELAKETİ İLE GELDİĞİM BU ŞEHİR İÇİMDE DE BİÇOK SELİ BERABERİNDE GETİRDİ DESEM....
Herşey sil baştan, offfff tanrım ne de zormuş, düşündüğümden çetin geçti ve de geçmekte hala daha... Çok yorgun çok kalabalık ve hiçte bana ait olmayan yaşamlar arasında sıkıştığımı hissediyorum adeta...Kendim olmayı özlemişim kendim kalmayı özlemişim, bi kadeh şarap koyup mutfağın önünde müzik dinlemeyi ve çıkıp balkonda ki çiçeklerimle ilgilenmeyi, sokaktan geçen tanıdık bir yüze merhaba demeyi ve de kalabalık kocaman bu şehirde ki yalnızlığımı gidermeyi...Evet etrafımda çok insan var ama ben kendimle kalamıyorum artık, hiç bir eşya bana ait değil, hiç bir doku ruhumu yansıtmıo,sürekli etrafta soru soran birileri ve tam kurulamamış bir düzen :(
Dağınığım, ruhum çok dağınık.....
Ve toplamak için bir yaz tatili geçmeli üzerinden....
Şimdi sakin yalnız bir limana ihtiyacım var, bana ait bir eve....
Meğerse ne kadar da büyük bir lüksmüş insanın kendine ait dört duvarının olması....
Güzel olan şimdi kıymetini daha iyi anlıyorum ve sanırım bu acıyı çekmekte hoşuma gidiyor narsistçe :( hani elde ettiğimde kıymeti daha büyük olsun die....
Gerçek olan bi de şu ki: dayanmalı insan tüm rahatsızlığa rağmen , sabretmeli, düşse de pes etmemeli... Çok düşündüm bu koca şehirden kaçmayı ne yalan ama yenilmeyi sevmeyişimden olsa gerek,her düşündüğümün ertesi dahasıkı sarıldım yeniden.... Hayatıma böyle bir yön çizdim ve evet başarıcağım dedim....
Öğreniyorum , evet bazı şeyleri yeniden öğreniyorum...:) ,hem güzel hem de yorucu...Ama hayata baştan başlamayı öğreniyorum...Kazancımı dengeleyebilmeyi öğreniyorum, bilmediğim bir şehri keşfetmeyi öğreniyorum....Otobüse binmeyi öğreniyorum (ama asla keyifli değilmiş :) )